BTT Wulmeringhauzen

WEGENS SUCCES GEPROLONGEERD…

Het zit er weer op: Een jaar lang kijken we uit naar de Buitenlandse Toer Tocht, we trainen erop, kijken onze fiets nog eens na en dan is het eindelijk zaterdag 10 september.

De commissie heeft het allemaal weer tot in de puntjes voorbereid en niets aan het toeval over gelaten: Sjappo Bert, Roland, Nico, Jos en Sjaan. Dankzij jullie kunnen we ons weer zorgeloos uitleven. Evenals vorig jaar zal de BTT zich afspelen in het Sauerland, het land van de 1000 bergen en vooral bekend van de wintersportplaatsen Winterberg en Willingen. Er bleken nog mogelijkheden te over om fraaie routes te rijden, zonder die van 2010 te kopiëren.

Zaterdagmorgen om 6 uur verzamelden 17 fietsers en 4 begeleiders zich bij clubhuis De Potter om de auto’s in te laden, zodat we stipt kwart over 6 konden vertrekken. Het was leuk en bijzonder dat Theo Potjes ons nog even succes kwam wensen. Eigenlijk bedoelde hij te zeggen: rot maar gauw op, want ik wil onderhand wel eens rustig gaan slapen.

De reis verliep voorspoedig, zodat we rond kwart over 9 aan kwamen in het gehucht Wülmeringshausen onder de rook van Winterberg. In Hotel Hof van Holland stonden Nienke en Ton Messing al klaar ons te ontvangen. Omdat ze ons vorig jaar ook onderdak boden, wisten ze wat ze konden verwachten. Dus nog een geluk dat we terug mochten komen.

Na een lekker bekske koffie van de club, was het tijd om zich gereed te maken voor de eerste rit. Dat iedereen er zin in had was duidelijk: ruim voor de afgesproken tijd stond een ieder klaar.

Het parcours over het glooiende landschap was niet overdreven zwaar. Mooie buitenwegen, een vriendelijk zonnetje, matig windje en zo’n 24^o C: ideaal fietsweer!

Vooraf was de voorkeur aangegeven in 2 groepen te rijden. Dit pakte voortreffelijk uit. Overzichtelijke groepen, nooit lang wachten, geen kleine irritaties, maar wel dezelfde routes.

Wilco, thuis al enkele dagen ziek, komt niet in het ritme. Na een gevecht tegen zichzelf besluit hij na 50 km op te geven. Daarmee is zijn kans op het clubkampioenschap verkeken. Erg jammer voor hem.

Na krap 65 km hadden Jos en Sjaan de bus mooi in het zonnetje geparkeerd, de soep warm en de koffie klaar. Elke toerclub zou zo’n service wensen! En ondanks dat het een mooie, rustige pauzeplek was, werden we toch een beetje opgejaagd: wespen, wespen en nog meer wespen.

Na de pauze werd het zwaarder. Eerst opletten op een voor doorgaand verkeer afgesloten bosweg waar het wat glibberig was en later wel zo’n 20 km vals plat en de wind op kop. Het werd echt stil in het peloton. Op dag 1 was het 120 km genieten in een niet alledaagse fietsomgeving. Ondanks een krampje of wat ademnood, kwam na nog een paar steile klimmetjes het hotel in zicht. En daar was de Biergarten al geopend: dus geen klachten. Of toch wel; de kok had, denk ik, een vrije dag. Want we mochten zelf aan de slag op de barbecue. Met voortreffelijk vlees, ongelooflijk mooi zomeravondweer en het glas op tijd gevuld was het uitstekend uit te houden op het terras.

Was er vorig jaar alom verbijstering dat de bar om middernacht al sloot, nu lagen de meesten van ons rond dit tijdstip al te dromen van de dag van morgen.

Klokslag 7 stond Nico alweer aan de deur: Opstaaaaan, goeiemorgen!!! Spoedig zat iedereen in de ontbijtzaal, waar een ruim keuzebuffet de magen van ons hongerige fietsers deed vullen.

Na de staatsiefoto, maar voor er een meter gefietst werd, moest er al een bandje gewisseld worden. Verder blijft het altijd vermakelijk te zien hoe verschillende mensen zich voorbereiden op het vertrek. Sommigen blijven spullen pakken of juist wegstoppen in de bus, moeten nogmaals naar het toilet, toch nog een extra reep of krentenbol pakken, enz. De lucht ziet strak blauw ondanks dat buienradar vanaf 14.00 uur regen voorspelt, maar dat is niet voor te stellen.

Wederom starten we in 2 groepen. Wilco blijft achter in het hotel. Later horen we hoe hij al wandelend de bosrijke omgeving heeft verkend. Zou hij een ATB tocht voorbereid hebben?

Nog amper warm gedraaid, moeten we stevig bergop. Voordeel van klimmen is, zo wordt gefluisterd, dat er ook weer afdalingen volgen. Het is maar wat je het leukst vindt.  

We kunnen elkaars tempo goed volgen en ondertussen genieten van de fraaie uitzichten, het mooie landschap en leuke dorpjes. Toch zijn we na een afdaling met haarspeldbochten plotseling Jan M kwijt. Hij zal toch niet…??? Met verhoogde hartslag rij ik terug omhoog. Gelukkig slechts een lekke band, maar als laatste man had hij niemand kunnen waarschuwen. Door dit oponthoud zien we bij aankomst op de pauze de ‘snelle jongens en meiden’ vertrekken. Daardoor hadden we wel én een stoel om op te zitten én een stoel om de benen op te leggen. De verzorging door Sjaan en Jos is wederom perfect, al sommeerden ze ons toch op te staan en weer op de fiets te klimmen.

Al  leek de 2^e etappe op papier niet de zwaarste, het ging niet allemaal meer vanzelf. En of de duvel er mee speelde, klokslag 2 begon het te regenen. De 1^e 5 minuten nog wat licht gespetter, maar toen brak de hemel open. Zwaar onweer met heftige regen maakten ons in enkele minuten doorweekt en koud. Het werd een bibberende en trillende laatste 3 kwartier. Gelukkig kon iedereen controle over de fiets houden en gebeurden er geen ongelukken. Wel nog een extra stop wegens een losgelopen trapas van Henk V. Ook na de 2^e dag stonden er 120 km op de teller.

Bij de kletsnatte aankomst op de finish was het opvallend dat niemand mopperde over de omstandigheden. Daarvoor had een ieder te veel genoten van de prachtige routes, het fijne fietsen en de geweldige organisatie.

Na een warme douche en een toepasselijk bord goulash soep, was iedereen klaar voor de terugreis.

Rond 20.00 uur werden we verwelkomd door familieleden en onze voorzitter. Er konden weer stoere verhalen gewisseld worden onder genot van een glaasje of flesje.

We zien terug op een zeer geslaagd weekend en danken de commissie voor alles wat deze 2 dagen voor ons als deelnemers geregeld is. Hopelijk kan deze succesformule nog jarenlang geprolongeerd worden.

Theo