BTT 2009 (2)
BTT- weekend Luxemburg op 25-26 en 27 September 2009
Gerton had het er al maanden over en toen hij mij vroeg om mee te gaan met de 3-daagse BBT in Luxemburg heb ik nog even mijn bedenkingen gehad. Ik was nog maar net 1 week lid en dan wil je nog even de kat uit de boom kijken. Maar ja, als schoonvader en schoonzoon dezelfde passie hebben, dan moet je daar niet te lang over nadenken, zeker niet als de jaren gaan tellen en de volgende gelegenheid misschien nog even op zich laat wachten. Toen iets later ook vanuit de club gevraagd werd of ik meeging, voelde ik mij meer dan welkom en besloot mee te gaan. Ons werd gevraagd om als nieuwelingen onze ervaringen op papier te zetten. Terwijl wij op dat moment niet wisten wat ons te wachten stond hebben wij niet geaarzeld om aan dit verzoek te voldoen. Inmiddels weten we dat nu wel en vandaar dat wij dit stukje samen schrijven omdat wij dit fantastische weekend eigenlijk hetzelfde beleefd hebben.
Donderdagavond
Het begint al op de donderdagavond waar fietsen en bagage ingeleverd moeten worden bij
de boerderij van Tiny en Petra. Nog even de bandjes controleren, te zacht vindt Sandra,
pomp erbij en ze pompt vol enthousiasme het ventiel uit Louis zijn band. Zo gauw geen reserveband bij de hand, maar ook dit probleem is zo opgelost. Bandje geleend van Jos v A.
en de fiets kan mee op transport. Op deze avond weet je dan al dat je er nooit alleen voor
zal staan. Geeft al een goed gevoel. Nog even een pintje pakken bij “ Café Van der Linden “
en dan naar huis voor een korte nachtrust.
Vrijdag
Vrijdagmorgen om 6.00 uur vertrek vanaf Feesterij De Potter naar Luxemburg alwaar we
na een korte stop vóór de geplande tijd aankomen in Hotel Willspul. Dit gezellige hotel
staat temidden van een prachtig natuurlandschap. Het weer is prachtig, de sfeer opperbest.
Dit gaat helemaal goed komen denken wij.
Om 1 uur staat onze eerste fietstocht op het programma. Wij weten niet wat ons te wachten
staat en ondanks de geruststellende woorden ben ik er in ieder geval niet gerust op.
Gerton zal het worst wezen. Hoe hoger hoe beter, hij kijkt niet op een meter.
Door de grote afwisseling en overweldigende natuur fietst het toch wel ontspannen al zijn
de verschillende klimmetjes toch wel voelbaar. Het zal wel even wennen zijn denken wij
dan (Ik wel iets meer dan Gerton). Na enige mooie vergezichten op meertjes en bossen komen
we aan op de pauzeplaats waar we gezamenlijk met de A-rijders wat gaan eten. Alle meegebrachte stoeltjes zijn door Sjaan en Peter opgesteld in een wijde kring en doet denken
aan een (heel) grote familie op een camping. We worden voorzien van soep en ook voor een
lekker bakkie is gezorgd. Dit is ook de plek om wat nader kennis te maken met de A-rijders
en wat wetenswaardigheden uit te wisselen. Hierna scheiden onze wegen en vervolgen
de A- en de B-rijders hun eigen weg.
Ook het tweede gedeelte heeft zijn ups en downs, niet alleen in wegen maar ook de rijders.
Maar ieder die het nodig heeft krijgt letterlijk een duwtje in de rug of wordt opbeurend
toegesproken tijdens weer zo’n vies fel klimmetje. En zo komen we toch gezamenlijk aan
in Michelau. Daarna op het terras even een pintje pakken, douchen en omkleden waarna
we gezellig gaan tafelen. Ook zo’n gelegenheid waarbij je iedereen beter leert kennen.
Na het eten gaan een aantal nog even aan de wandel waarna later in de avond de stemming
alsmaar luchtiger wordt, geheel in overeenstemming met de outfit van onze bardame.
Het is ook de avond van Leo die erg op dreef was en veelvuldig onze lachspieren testte.
Doch de wetenschap dat de volgende dag ruim
besluiten om twaalf uur het bed op te zoeken. Dat lukte, maar morgen zou dat anders verlopen.
Zaterdag
De dag begon goed (op die kleine kater na, van de avond ervoor). Schitterend weer, een gezellig ontbijtje, allemaal in clubtenue.
We waanden ons in een grote wielerronde. Om 9 uur vertrokken wij voor een lange etappe
van 127 km. Het zou wel meevallen zei men ons. Wel wat klimmetjes maar goed te doen.
Ja, ja. Na verschillende klimmetjes die toch inderdaad wel meevielen kwam dan toch die
verschrikkelijke beklimming van zeker
zagen lopen. Dit was kaassie voor Gerton maar voor mij was het kompleet afzien. Op zo’n
moment denk je, waar ben ik mee bezig, maar eenmaal boven volgt de kick. Vervolgens
naar de gezamenlijke pauzeplaats. Even bijtanken en dan met z’n allen richting
Luxemburg-stad waar we als één groot lint door de straten waaierden. Echt genieten, doch
maar van korte duur. Door een of ander technisch mankement van de GPS-apparatuur
(Wij hebben daar nog steeds onze bedenkingen over), werden we een straatje ingestuurd,
zo stijl, dat we dachten dat die letterlijk en figuurlijk in de hemel zou eindigen. Het
stijgingspercentage bleek 18% te zijn, maar in mijn beleving leek het wel 45%.
Boven stond Gerton (en de rest) te lachen. Ik dacht, Gerton vind het klasse dat die ouwe het
toch gehaald heeft (dat was ook zo, Louis), maar hij wist toen al wat ik nog niet wist. We moesten terug, het was de verkeerde weg. Toch was Luxemburg-stad een belevenis voor ons. De rest van de tocht was, ook mede dankzij de weersomstandigheden, prachtig, zelfs ondanks de nog menig pittige klimmetjes en de verkeerde informatie van onze voorrijder Ronald “Let op we krijgen een afdaling van 2km…….het werd een hele kleine afdaling met meerdere pittige klimmetjes”. Bij aankomst bij het hotel werden we met applaus binnen gehaald door de A-rijders, verzorgers, kaartlezers en chauffeurs. Kippevel.
Hierna volgden weer de gebruikelijke rituelen van pintje pakken, douchen, omkleden en
lekker gaan eten. Daarna ging menigeen nog even een lekker wandelingetje maken om
vervolgens gezellig te feesten op deze laatste avond. De stemming was optimaal, het
Nederlands repertoire klonk uit de luidspeakers en de polonaise werd ingezet.
Gezelligheid kent geen tijd, maar tegen twaalven vonden Gerton en ik het wel welletjes
want de volgende dag stond er weer een tocht op het programma van 70 km.
Het lukte echter niet uit het feestgewoel te komen. Vijf keer heeft Louis zijn jas aangetrokken
en evenzoveel keren werd hij er weer vrolijk van ontdaan. Om half twee lukte het Louis
eindelijk om er tussen uit te knijpen. Ik had minder geluk. Voor mij en Corvin werd het drie uur.
Zondag
Weer een stralende dag, maar in de ochtend wel erg fris. Na het ontbijt op weg voor de laatste
etappe. Tot aan de pauzeplaats was het een mooie en ook vlakke rit, daarna had men toch nog enige flinke klimmetjes voor ons in petto. Het voordeel was dat je wel opgewarmd
raakte want het was nog steeds erg fris. En dan zit het erop. Douchen, omkleden en tot slot
een heerlijk lunchbuffet. Daarna de laatste groepsfoto en nog een dankwoord door Bert
voor de leiding en bediening van het hotel. Ons rest nog de reis naar huis en de afsluiting
bij De Potter waar iedereen nog verrast werd met een herinneringsplaquette.
Wij als nieuwelingen hebben genoten van deze BTT-driedaagse waarbij buiten het
fietsplezier ook de saamhorigheid, behulpzaamheid en gezelligheid hoog in het vaandel
stonden. Wij realiseren ons echter ook dat zonder hulp van de mensen van de verzorging,
de chauffeurs, de kaartlezers en de mensen van de organisatie dit weekend geen doorgang
had kunnen vinden. Wij willen jullie hiervoor hartelijk danken.
Graag kijken wij uit naar een vervolg.
Gerton en Louis