BTT 2009 (1)
De “Ons Verzet” driedaagse van Luxemburg
Zoals de meeste verenigingen die de respectabele leeftijd van 35 jaar bereiken, worden er diverse tradities in ere gehouden. Bij Ons Verzet hebben we de traditie dat er in het lustrumjaar een buitenlandse tourtocht naar Luxemburg wordt georganiseerd. Gelukkig zijn we ook een vernieuwende vereniging, waardoor dit jaar voor het eerst zowel de A als de B groep is meegegaan naar het Luxemburgse Michelau.
Bij het afgeven van de fietsen en bagage bij Tini en Petra waar de touringcar reeds klaar stond was iedereen al in een opgewonden stemming. Met grote zorg werden alle racefietsen zo goed mogelijk ingepakt en ingeladen.
Vrijdag ochtend stipt om 6 uur werden de achterblijvers in Schaijk uitgezwaaid. Direct vanaf het vertrek heerste er een uitgelaten stemming in de bus. Onze stemmingmaker Henk deed er natuurlijk weer een schepje bovenop waardoor de lachspieren ook direct weer werden getraind. Na een zeer vlotte reis werd het ineens een beetje stil en was er sprake van lichte opwinding in de bus toen de lange afdaling naar Michelau werd ingezet. Dit zijn wel echte heuvels dacht de ene helft in de bus een beetje angstig en anderen helft kreeg er juist kleffe handen van..
Samen met de andere jonge honden van de vereniging Peter, Gerton en Corvin deelde ik het huisje. Het was erg leuk om zo ook Gerton en Corvin van de B-groep te leren kennen.
Voor de start van de 1e tocht was het een drukte van belang rond de fietspompen, iedereen wilde zijn bandjes nog even extra hard oppompen (drukken van 9 en 10 bar waren eerder regelmaat dan uitzondering).
Met het weer hadden we het echt getroffen want het gehele weekend hebben we kunnen genieten van de blauwe lucht en een heerlijk zonnetje. Al was het ’s morgens flink koud fietsend door de kloof richting Ettelbruck. Deze koude start werd ruimschoots goedgemaakt door de warmte van het zonnetje later op de dag. Echt geweldig!
De 1e dag hebben we een ronde gemaakt in noordwestelijke richting vanaf Michelau. De rit had een gezamenlijke start van de A en B groep tot na de 1e flinke beklimming van 8% waarna iedereen flink was opgewarmd voor de rest van de tocht. Na de splitsing volgden beide groepen de eigen route tot de laatste beklimming voor de gemeenschappelijke pauzeplek. Bij deze pittige beklimming kwamen wij de B-rijders achterop. Het was een mooi gezicht om de B-rijders als een lang lint over de lange rechte weg voor ons te zien fietsen en afzien op weg naar de soep. Dit lange lint over een lengte van
Een compliment aan Bert en zijn team die de pauzeplekken zo waren ingepland dat de A en B groep op de laatste dag na bijna gelijktijdig op de gezamenlijke pauzeplek aankwamen, waarbij iedereen onder het genot van soep, koffie en thee (met dank aan Peter en Sjaan!) de ervaringen kon uitwisselden.
Na de pauze hadden we op de weg richting Heiderscheid ook nog een prachtige super snelle afdaling met heerlijke overzichtelijke bochten en perfect glad asfalt. In het wiel van Bert kon ik lekker op volle snelheid mee door de bochten suizen. Daar krijg ik echt een adrenaline kick van.
Met in totaal 8 beklimmingen was het een prachtige tocht die we zonder technische problemen lekker vlot hebben kunnen fietsen. De luxe van de voorrijders met alle aanmoedigingen van Hans, Nico en Rien zullen we bij de tochten in NL zeker missen!
Bij het nagenieten van de tocht smaakten de biertjes en de Franciscaner in het bijzonder erg goed. Op advies van Wilco ben ik ook overgestapt op het Weizenbier wat een hoeveelheid extra vitamine B bevat, wat belangrijk is voor de afbraak van de geconsumeerde alcohol (ja,ja??). Hierdoor schijn je na het nuttigen van dit bier geen last van een kater te krijgen.
Na het eten begon het feest echt goed los te komen. De dames achter de bar vonden het ook prachtig en zongen uit volle borst mee met Jantje Smit en Fransje Bauer. Alle aandacht vonden de dames prachtig en de heren genoten van het decolleté.
De tweede rit was een ronde van 125 /
Mede door de vele sanitaire stops en technisch ongemak was het 1e deel een wandeletappe geworden. Opvallend detail was wel dat Tini en Bert elkaar niet alleen beconcurreren voor het tourkampioenschap maar ook in een nek aan nek race zijn verwikkeld voor het clubkampioenschap wildplassen. De timing van de pauze was weer perfect gepland, zodat de A en B groep gezamenlijk konden genieten van een heerlijk zonnetje.
Na de pauze hebben we gezamenlijk de sightseeing tour door de stad Luxemburg gefietst waarbij we halverwege als toegift van Bert, een helling van 15% voor de kiezen kregen. Foutje, draai maar weer om, bedankt! De oude stad was overigens erg mooi om doorheen te fietsen met de oude stadsmuur en uitzicht op het kasteel. Na het verlaten van de stad werd iedereen bij Walferdange weer flink wakker geschut met een bijzonder geniepige klim met een gemeten maximale stijgingspercentage van 18%!!
Met in totaal 6 cols en een flinke afstand in de benen was iedereen voldaan bij aankomst in Michelau, waar we door de B-groep met polonaise werden ingehaald. De feeststemming zat er dan ook direct weer goed in.
De biertjes smaakten weer goed en iedereen was in opperbeste stemming en de polonaise werd deze avond dan ook niet overgeslagen. Erg leuk om iedereen zo in een andere stemming te leren kennen onder het genot van een biertje. Het lijkt me erg leuk het feest nog een keer na te beleven met het kijken van de ongecensureerde versie van de film van deze avond. Natuurlijk waren er een aantal fanatiekelingen die niet voor elkaar wilden onderdoen en gezamenlijk het licht voor ons hebben uitgedaan. Henk W en Wilco hebben elkaar naar de kamer gedragen en het andere duo was Bert en Theo die elkaar ondersteunend de kamer gevonden hadden.
Bij het ontbijt op zondag werden in de eetzaal de ondertussen vaste plekken door iedereen weer ingenomen. Het was opvallend rustig aan de ontbijttafel deze morgen. Het koste Henk W zelfs meer dan een half uur om zijn broodje met koffie weg te spoelen. Op de fiets was Henk echter weer snel de oude en fietste vrolijk mee.
De laatste dag stond een mooie klimronde naar klein Zwitserland op het programma. Ook nu was het weer fantastisch en scheen de zon volop. Net nadat we Ettelbruck voorbij gefietst waren liet Hans ons flink schrikken. Zijn auto had een flink oliespoor achter gelaten en de olie was ook over de gehele motorkap en voorruit rondgeslingerd. Ik dacht in eerste instantie die zien we nooit meer terug! Uiteindelijk bleek het een storm in een glas water en was er alleen een slang losgeschoten zodat Hans, Nico en Rien ons al snel weer hadden bijgehaald.
Deze derde dag hadden we nog 5 beklimmingen voor de boeg. De beklimming vanaf Reisdorf naar Beaufort was erg fraai waarbij de 1e kilometers werden afgelegd tussen de weilanden met een aantal haarspeldbochten waardoor je mooi zicht had op je voorgangers en het veld van achterblijvers. Vervolgens kwamen we door een stuk bos en boven op de heuvel ligt Beaufort. Op de top was het op het gefluit van een paar vogels na oorverdovend stil, echt prachtig.
Het volgende doel was de beklimming naar Berdorf. Berdorf ken ik van een andere manier van klimmen, het rotsklimmen. In de bossen verscholen liggen er bij Berdorf een aantal zeer fraaie zandsteen massiefen waar geklommen kan worden in behaakte routes waar wij zeer frequent naar toe zijn geweest.
Na een koude pauzeplek met uiteraard weer warme soep etc. in het Mullerthal werd weer koersgezet richting Michelau. Tot mijn verrassing werden we na de douche nog verwend met een heerlijk buffet. Het afscheid van onze vrienden van de “Willspul” was zeer hartelijk waarna iedereen met een zeer voldaan gevoel weer zijn plekje in de bus opzocht.
Ik wil iedereen bedanken die zich belangeloos hebben ingezet bij dit in de puntjes verzorgde weekend en een bijzonder compliment aan onze chauffeur Peter! In combinatie met het heerlijke weer is het voor mij echt een onvergetelijk weekend geworden. Volgend jaar ben ik weer van de partij!
Met de klimgroet
Mark